Karin, Jan-Edwin & Mette
Onze familie website
Schoorl / Petten
Traditioneel gaan de Maneschijns in de voorjaarsvakantie altijd naar Petten. Ik heb geen idee waar de traditie vandaan komt, maar als hij er eenmaal is….
Dit jaar blijven wij ook weer overnachten, alleen wel in een iets aangepaste versie. De familie staat op de camping in Petten, wij kiezen voor een iets degelijker onderkomen in de buurt in Schoorl. Een prima huisje in een rustig park. Pluspunt, je kan er een Nespresso huren (voor de volgende keer).
We komen op een vrijdag aan en gaan meteen door naar de camping, waar opa en oma, oom en tante en de nichtjes bivakkeren in caravan en tent. De laatste keer dat Mette op een camping is geweest, is ongeveer haar halve leven geleden, dus alles is weer nieuw en leuk! Ook de bij de caravan rondscharrelende eenden zijn erg interessant. ‘s Avonds gaan we met z’n allen naar een lokaal pannenkoekenrestaurant. Een prima plek om met een kleintje te eten. Het eten is eenvoudig met de handjes naar binnen te werken en er zijn voldoende speeltoestellen om de wachttijd (toch nog wel lang voor een pannenkoek) door te komen. Na het eten vertrekken we naar onze “camping” in Schoorl waar we lekker warm en droog overnachten.
De zaterdag is een soort van aandachtsoverloaddag voor Mette. Groningen (oom, tante en nichtjes) gaat weg (dus nog aandacht) en de rest van de dag staan opa & oma paraat. Dus eerst maar eens een stukje over het strand lopen. Een prima plek voor een oud Hollands stukje buggy duwen, de lokale sport in Petten. Op de foto zie je Mette tijdens het laatste stuk van de “wedstrijd”…… Zee vind ze overigens geweldig, het was even wennen, maar daarna hebben we regelmatig in moeten grijpen om te voorkomen dat ze de golven in liep. Dat wordt nog leuk in de zomer als het warm is 
Na het buggy duwen is het goed slapen en vervolgens natuurlijk weer eten. Bijgevoegde foto geeft aan dat er ruim voldoende aandacht is van opa & oma. Welke hap moet ik nu eerst nemen, die van opa of die van oma? Toch maar die van oma
Zondag is de actieve dag, er moet gefietst worden door het duingebied. Dus de Burley achter de fiets, Mette er in, opa en oma er achter aan en het hele spul kan de duinen in. Het is best leuk fietsen in Schoorl, het duingebied is deels bos, deels heide en deels duinen. De fietspaden 
zijn goed en soms onverhard. Een leuke plek om nog een keer terug te komen.
Rond de middag komen we langs de Berenkuil, een eenvoudig restaurant in het bos. Ideaal om te lunchen, en voor Mette om rondjes te lopen, te sjansen met oma’s en verstoppertje te spelen met wild vreemden. Leuk om te zien, maar laten we niet het belangrijkste vergeten, eten. Geen blokjes of zo, maar graag een normale hele boterham!!
Na fietsen (in de kar zitten) is het goed slapen, dus Mette is thuis snel weg en slaapt goed door.
Eind van de middag gaan we weer naar de camping om bij opa & oma te eten. Jan-Edwin kookt en Mette speelt. De ideale verhouding
We eten in de caravan, en dat is best spannend en leuk. Er is geen kinderstoel, dus Mette heeft nog meer ruimte en mogelijkheden om de omgeving (en de personen om haar heen) met rode pastasaus te besmeren. Maakt niet uit, we hebben thuis een wasmachine.
Na het eten is het tijd om weer te spelen, deze keer verstoppertje spelen in de caravan, een dolle avond!
April doet wat ‘ie wil, en anders Mette wel
April is een drukke maand qua ontwikkeling. Mette doet al een tijdje pogingen om te lopen, maar sinds begin april is ze echt los.
Begin van de maand ging ze ineens zelf staan en begon met enkele stapjes. Deze zijn te zien op de heroische video’s op dit blog. Wat waren we blij met de eerste stapjes!! Inmiddels zijn we een paar weken verder en de eerste stapjes zijn hele wandelingen geworden. Ze gaat zelf staan (ook zonder hulpmiddelen) en wandelt ergens naar toe als ze dat wil. Leuk, en ook weer interessant want er zijn nu nog meer dingen waar ze in huis bij kan Nadeel is dat we een paar weken geleden nog met een buggy een rondje door de kinderboerderij konden maken, dat lukt nu niet meer, ze wil zelf lopen. Ook in de Hema, op de markt, in de bouwmarkt, in de rijdende trein…..
Foto links, Mette op de wipkip op de kinderboerderij in Kamerik.
De trap heeft ze ook ontdekt. Als je haar los laat, dan klimt ze naar de eerste verdieping. Klimmen is overigens haar tweede nieuwe hobby. Alles wat ze te pakken krijgt en waar ze op kan, daar klimt ze tegen op. De bank, een stoel, de kinderwagen, de banken en stoelen op de creche, driewielertjes, kortom alles waar ze op komt. Goed opletten dus want voor je het weet zit ze weer ergens anders, of heeft ze iets op haar hoofd
De taalontwikkeling gaat ook hard. We hadden al ontdekt dat ze meer woordjes herkent, maar kleine zinnetjes gaan nu ook al. “Ga je mee eten” snapt ze, maar ook als ze in bad zit: “ga je je beentjes wassen” en “trek je je sokjes uit?”. Het zinnetje ” waar is papa’s oor” eindigt altijd met een heel klein vingertje in een oor.
Vandaag hadden we echter een bijzondere. Mette had de C1000 folder gelezen (lees gesloopt, zie foto), en op een gegeven moment zei Karin, “doe je de papiertjes in de papierbak?”. Mette zoekt de resten folder bij elkaar, loopt naar de kast, trekt de rieten mand er uit en doet de papiertjes er in. Dit was wel heel bijzonder, want we hebben niet vaak gezegd dat de rieten mand in de kast de papierbak was, maar ze begreep het wel. Dat bewees ze daarna nog een keertje. Toen Karin zei: “doe je de rest ook in de papierbak”, pakte mevrouw de resterende papiertjes en deed ze ook in de papierbak. Voor haar kennelijk iets normaals, voor ons een grote verrassing!
24/04/2012
Karin heeft bij het Klooster de cursus dreumesmuziek ontdekt. Dit is een “cursus” speciaal voor de kleintjes en hun ouders. We hebben Mette dus ingeschreven en Karin is al twee keer geweest.
We hadden al ontdekt dat Mette iets van muzikaliteit heeft, want bij bekende deuntjes gaat haar vingertje de lucht in (heeft ze dat nu al van John Travolta geleerd…) en beweegt ze op de maat mee. Tijdens de cursus gaat het net zo, ze heeft snel door wat de bedoeling is en beweegt mee. Muziekinstrumenten die ze krijgen (denk aan trommels en niet aan een viool pakt ze op en gebruikt ze zoals ze bedoeld zijn. Leuk!!! Daarna stopt ze ze trouwens in haar mond….
We hebben voor thuis een xylofoon gekocht. Uiteraard van een bekend merk, komend uit een beroemde familie van xylofoonmakers, familie van Stradivarius als ik het goed heb. Dit modelletje is te koop bij de Hollandse Eenheidsprijzen Maatschappij uit Amsterdam. Ze vind het geweldig en ramt er op los. We hebben Shazam gebruikt om de melodie vast te stellen, maar die herkent het nog niet helemaal, hij blijft steken hij Hard Rock….
Note van de redactie, in dit stukje wordt gesproken over Mette en haar moeder. Dat is logisch want als haar vader zich hiermee zou bemoeien, dan komt ze niet verder dan Boney M. en de welbekende trucker Henk W.
Rijden!
Auto’s, driewielers, het maakt niet uit, als er maar wielen onder zitten!
Of ze ooit een goede chauffeur wordt weten we nu nog niet, maar Mette is tegenwoordig gek van alles waar wielen onder zitten. Ze heeft binnen (en buiten) haar Winnie de Pooh karretje tot haar beschikking. Deze wordt ingezet voor verkenningen van de omgeving, zoals de achtertuin, en de straat. Vooral op de straat moet je opletten: als ze een keer los is, dan rijdt ze zo de doorgaande weg op.
De driewieler die we hebben is een tweedehandsje van Buuv (waarvoor dank!). Opa uit Beilen had deze gespot en bedacht dat hij getuned moest worden. De driewieler is dus voor de tuning naar Beilen verscheept. Twee weken later was hij klaar, voorzien van nieuwe trappers een bel, en een blitse kleur!
Op de foto de formele overhandiging, met op de achtergrond de eigenaar van “Driewieler Tune Station Beilen”.
Toch is er nog wel iets met de driewieler dat we nog een keer moeten uitleggen (iets met voor- en achterkant), maar dat komt later wel
Orthoptist
De scherpe lezers van dit blog hadden het natuurlijk al gezien, maar voor iedereen die het tot nu toe gemist heeft: Mette’s linkeroog is iets kleiner dan het rechter. We hebben dit vaak besproken bij het consternatiebureau, maar die vonden er eigenlijk niks van. Tenminste, tot de laatste keer. De kinderarts die we toen troffen kon Mette niet goed onderzoeken (stil zitten is niet een van haar kernkwaliteiten…), dus we kregen een doorverwijzing naar de orthoptist, het voorportaal van de oogarts, gespecialiseerd in kleine kinderen.
We hebben meteen een afspraak gemaakt en konden na een maand terecht in het ziekenhuis. Het onderzoek is niet spannend, Mette wordt veel afgeleid om een bepaalde kant op te kijken zodat ze het onderzoek kunnen doen. Op zich best knap dat het lukt, want bij de orthoptist is zoveel te zien, dat ze vooral om zich heen kijkt
Na een kwartiertje is het klaar en krijgen we de uitslag: niks aan de hand! Omdat papa en mama allebei een bril dragen, is de kans groot dat Mette ook bijziend wordt. Over een half jaartje hebben we weer een afspraak, om te kijken of daar al iets van te zien is.
Lammetjesdag
Tweede paasdag is (kennelijk) traditioneel lammetjesdag bij de Boerinn in Kamerik. Uiteraard is dit iets waar we bij moeten zijn, dus hebben we deze activiteit lang van te voren ingepland (…).
Helaas is tweede paasdag dit jaar de natste dag van het hele paasweekend. Dus, of lammetjesdag, of in de file bij de IKEA. Aangezien we alle meubels al hebben trotseren we de regen en kiezen we voor de lammetjes.
We kennen de Boerinn en verwachten grote drukte, dus we kiezen voor de fiets met aanhanger, ipv de auto. Een goede keuze, het is erg druk en de auto’s staan allemaal in de modder geparkeerd. Hebben wij mooi geen last van!
Maar goed, op zoek naar lammetjes, want daar draait het om. We hebben ze gevonden, maar voor Mette had het niet gehoeven, ze vindt de koeien en die ene verdwaalde kip toch echt een stuk interessanter. Ook goed!
Daarna even kijken wat er nog meer is, het maakt Mette allemaal niet uit, als ze maar mag lopen. Regen, modder, ze is niet te stoppen. Nou ja, oké, voor een klein lammetje dan. En voor ravotten in het hooi, dat is ook wel interessant.
Hierna volgt het hoogtepunt, de John Deere (mini trekker). Leuk want zo iets heeft ze ook thuis. Het was dus een interessant en vochtige middag die eindigde met een extra slaapje voor de kleinste in huis!
PS: met de knuffel, die ze de hele tijd in haar hand heeft, is het goed afgelopen. Hij moest wel in de was toen we thuis waren…
Koen op bezoek
Het was al weer een tijdje geleden dat Koen (19 maanden) en Mette (16 maanden) samen hadden gespeeld, dus afspraak gepland met de papa en mama van Koen, daarna verzet omdat Mette ziek was en dus een nieuwe afspraak gepland. Gelukkig ging die wel door, en nog wel op 1 april! Tja, die kinders hebben het maar druk tegenwoordig 
Er moest een stevig programma afgewerkt worden, dus de dag begon met spelen in de nieuwe zandbak. Hij was bedoeld als 1 persoons, maar twee past prima. Zandbak goedgekeurd!
Daarna is het tijd voor een stukje fun, oftewel schommelen in de stoel van Marco. Ook hier passen twee kinderen tegelijk in. Handig!
Vlak voor het eten is er nog tijd om Athenelaan 8a even te bekijken. Mooi huisje, en groot genoeg voor twee kinderen. 
Leuk om te zien trouwens dat ze prima samen spelen. Samen betekent in dit geval voornamelijk naast elkaar en niet samen want daar zijn ze nog te jong voor. Dat komt wel over een paar jaar.
De dag hebben we afgesloten met het favoriete eten van Koen, stampot andijvie. Hmmmm!